O życiu i jego przejawach - z Piotrkiem i Grześkiem w rolach głównych
O autorze

  Statystyki
stat4u

środa, 19 kwietnia 2017

No to, Drodzy Państwo, zaczyna się. Nowa Droga Życia.

W ciągu najbliższych dwóch dni powinnam dostać konkretne parametry i zapewne od poniedziałku ruszam do pracy.

Tak nieco bardziej szczegółowo, to od dawna myślałam o pracy w sektorze senioralnym, ale bałam się zaczynać nie mając zielonego pojęcia o podstawowej, bezpośredniej opiece. Teraz już jestem znacznie mądrzejsza, pojęcie mam i od razu mi lepiej.

Jestem opiekunem osób starszych i niesamodzielnych.

Plany mam dosyć dalekosiężne, łącznie ze studiami podyplomowymi z okolic gerontologii/geriatrii, ale to trochę później. Na razie wracam na rynek pracy, przestanę czuć się jak nikomu niepotrzebny pasożyt, wyjdę do ludzi innych niż przedszkolanki, doktorek i pani w sklepie i jeszcze będę miała jakąś dodatkową kasę. Może nawet sobie zafunduję jakąś przyjemność na to konto?

Demografia jest, jaka jest, więc raczej pracy mi nie zabraknie.

Jestem Kobieta Pracująca i żadnej pracy się nie boję!

 

A z tego entuzjazmu do życia zaczęłam się jeszcze uczyć hiszpańskiego, o!

wtorek, 18 kwietnia 2017

Muszę nauczyć Grześka czytać, i to jak najszybciej.

Wiem, ma tylko cztery lata, będzie sie nudził w szkole, bla bla bla.

Otóż nie będzie sięnudził w szkole, bo go zamorduję znacznie wcześniej, jeśli nadal będzie mi w dni świąteczne przyłaził  i stawiał mnie na nogi przed godziną szóstą rano!!!!!

Z Piotrkiem było to samo, jak zaczął czytać, to wreszcie przestał rozrabiać  o świcie.

No to do roboty!

piątek, 14 kwietnia 2017

Zwyczaje świąteczna jak wiadomo są różne. Jedne przechodzą z pokolenia na pokolenie, inne są regionalne, a jeszcze inne - tylko domowe.

U nas też powstał taki domowy zwyczaj świąteczny, połączony z tradycyjną potrawą.

Chorujący Grzesiek, który dostaje antybiotyk.

Nie podoba mi się!!!!

Widziałam dziś bociana!

Dwa tygodnie temu spotkałam jeża, różne robactwo wyłazi spod ziemi, magnolie kwitną, zaraz będą krategusy, u mamy niezapominajki też już otwierają błękitne oczka...

Świat jest piękny!

niedziela, 09 kwietnia 2017

... Grzesiek jest chory.

Zaczęło się w czwartek, przylazł w środku nocy do nas do łóżka, gorący jak piecyk. Zmierzyłam - 38,9. Nosz niech to licho, ja mam na parę godzin egzamin, Skorupiak też jakieś pilności pracowe, a ten się do przedszkola zdecydowanie nie nadaje.

Dzięki rodzicom udało się jakoś ogarnąć sytuację, ja pognałam niewyspana na egzamin, udało się przełożyć oblewanie kursu na inny termin, wszystko w galopie i z wywieszonym ozorem.

Synku kochany, proszę, daruj już sobie, ta płyta jest zdecydowanie ograna. Chociaż raz na święta bądź zdrowy...

niedziela, 02 kwietnia 2017

Wiosna przyszła, czas posprzątać po zimie i przed świętami.

Pogoda piękna, wyjście na dwór kusi, zwłaszcza młodszą część rodziny, co stoi w zdecydowanej kolizji z matczynymi uwagami tyczącymi się porządków. Nawet jeśli chodzi tylko o sprzątnięcie własnego pokoju Potomka.

No i Potomek Starszy się doigrał. Miał już zapowiedziane i się doczekał. Pokój posprzątał mu tatuś. Dokładnie posprzątał, bardzo dokładnie nawet. Zniknęło mnóstwo rzeczy, nie tylko brudne skarpety i gacie walające się wszędzie, ale również aktualnie czytane książki (oraz kluczyk do biblioteczki), ładowarka do telefonu, plecak z apteczką i różnymi ukochanymi przydasiami wyjściowymi, łamigłówki i tysiąc innych skarbów.

Nie wyrzuciliśmy tego oczywiście, nie jesteśmy tak okrutni. NIe mówiąc o tym, że przynajmniej część trzeba by odkupić, taką na przykład ładowarkę. Zostało pochowane. A odzyska - jak odracuje....

Ładowarki brakowało najbardziej, w rezultacie Piotrek ma ją  już z powrotem, a ja mam umyty cały dolny ciąg szafek w kuchni.

Kolejne skarby - kolejne sprzątanie.

I nawet nie pisnął słowem, chociaż jego humor był daleki od entuzjazmu jak Syberia od Riwiery. Wiedział, że przegiął, znał konsekwencje i sprawdził, czy to faktycznie tak zadziała.

Zadziałało.

Będę miała posprzątane mieszkanie i się nie narobię :)

 

Polecam sposób na upartych nastolatków.

piątek, 10 marca 2017

Grzechot już leży w łóżku, usiłuję go przekonać, żeby spróbowął zasnąć sam. NIe chce mi się siedzieć u niego, a czytanie stracił za karę. To najwyższy wymiar, nic gorszego już nie mogę mu zrobić.

Spopby na Węża Nieśpiącego są różne najprostszy - oddalić sie pod byle pretekstem zaakceptowanym przez Potomka i pocekać z powrotem aż zaśnie, albo przynajmniej będzie już bardzo śnięty.

- Synku, możemy się umówić, że ja teraz pójdę zmyć makijaż z oczu, a ty przez ten czas postarasz się zasnąć?

- Ale wrócisz potem?

- Tak.

- To możesz iść zmyć ten lakier z oczu.

 

Oczy zabolały na samą myśl o lakierowaniu.

A teraz idę do Grześka, słowo sie rzekło, kobyłka u płotu... :)

środa, 08 marca 2017
Jeżyna wyzdrowiała, buszuje po kuchni, włazi za szafki - ogólnie dobrze jest. przy okazji wyjmowania jej z jakiegoś wyjątkowo ciasnego zakamarka zostąła zważona - chudzina, która po znalezieniu ważyła 319 g, teraz waży już ponad pół kilo - dokładnie 506 g! Będzie dobrze odżywionym, zdrowym jeżem na starcie, może przyjdzie kiedyś z jeżątkami? :)
piątek, 03 marca 2017

Podcczas zakupów ostatnio w dziale wędlin rzuciłam jakoś krzywo okiem  i ku swemu zdumieniu zobaczyłam "szynkę z kota". Po chwili, jak już rzuciłam okiem ponownie  tym razem prosto, okazało się że nie z kota a z kotła.

Bywa.

Poległam jednak chwilę później, gdy zobaczyłam "salceson prezesa"....

czwartek, 02 marca 2017

Zmiany się szykują w Herpetarium, i to potężne.

Nie chcę zapeszać, ale wygląda na to, że skończył się czas beztroskiego nieróbstwa (czytaj: zasuwania za Wężami, robienia za Psa Pasterskiego, Pielęgniarkę, Logistyka, Szofera, Pedagoga, Psychologa, Gosposię i Co Tam Jeszcze Komu Przyjdzie Do Głowy).

Jak się nic nie zmieni, to mam trzy tygodnie na ogarnięcie wszystkich zaległości.

Będzie się działo :)

środa, 01 marca 2017

Piotrek przeszedł do kolejnego etapu konkursu matematycznego Tropami Pitagorasa!

 

Właściwie to chyba powinnam sie przyzwyczaić do jego sukcesów matematycznych, ale nadal cieszę sie jak norka :)

Dziś rano u rodziców przed blokiem:

wtorek, 28 lutego 2017

Rozchichotany Piotrek przyszedł z komórką w garści:

- No, to już chyba przesada! Mama, popatrz!

Popatrzyłam. I parsknęłam śmiechem.

Syneczek kochany, lat dziesięć, jakby ktoś zapomniał, dostał smsa zachęcającego go, by z okazji Dnia Kobiet kupił sobie kostium kąpielowy albo bikini....

Straszliwy potwór gender czai sie wszędzie i nie wiesz, kiedy cię dopadnie.

środa, 22 lutego 2017

W poniedziałek pojechałam z Jeżynką na SGGW do weterynarza.

I pierwsze, co usłyszałam od pana doktora po założeniu karty panience, to było dobrze znane mi zdanie:

- Znałem profesora X (tu pada moje nazwisko), bardzo miły człowiek.

Nie da sie ukryć, ówże profesor był moim krewnym.

Przed rodzinną mafią nie uciekniesz.

wtorek, 21 lutego 2017

Tydzień temu mój brat znalazł jeża. Tuż obok furtki do ogródka rodziców przed blokiem.

Jeż był maleńki, widać że jakiś późny jesienny miot. Drżał i miał kłopoty z poruszaniem się - widać, że bez pomocy nie miał szans przetrwać zimy.

Oczywiście został zabrany do domu, dostał swoje pudełko z wiórkami, imię - Olaf,  jedzonko - początkowo wszystko wyglądało nieźle, ze startowych 319 g podskoczył do piątku do 343 - i ... przestał jeść. Nie ruszał się.

Mama już była przerażona, że to koniec jeża, ale w poniedziałek zabrałam go do Kliniki Małych Zwierząt na SGGW. Bez większej nadziei, ale może się uda, trzeba spróbować.

Pan doktor obejrzał jeża, przy okazji stwierdził że Olaf jest Olą, zrobił zastrzyki i kazał zameldować sie dziś na powtórkę.

A dziś... inny zwierzak. W nocy buszował, zjadł wszystko co dostał i jeszcze dokładkę, w pudełku w poczekalni też się wiercił. Przytyło się dziewczynie, waży już 390g.

Leczymy ją dalej, najbliższe dwa dni na antybiotyku doustnym, a w piątek kontrola. I mam nadzieję, że do tego czasu Jeżynka już będzie całkiem zdrowa.

 

No co ja poradzę, że mam sentyment do jeży....

niedziela, 19 lutego 2017

Grzechot zaliczył pierwsze nocowanie u kolegi.

Właściwie u kuzyna, ale bez nas, bez Piotrka i nie u Mi i Dużego, czyli ukochanych dziadków. Dom, w którym nigdy nie spał, aczkolwiek parę razy był.

Był zachwycony i już się z D. umawiają na powtórkę, tym razem u nas. A prawdę mówiąc, spodziewałam się telefonu z hasłem "mamoooooo, do domuuuuuu".... Tymczasem nic z tego, tylko wieczorem dostałam maila ze zdjęciem dwóch stwoeków w szlafrokach wcinających kolację. I rano zgodnie z umową dostarczony pod drzwi. A my mogliśmy spać do 9.30!!!!!!! Wieki tego luksusu nie zaznałam....

Dumna jestem z niego bardzo, on ma dopiero cztery lata. A jeszcze całkiem niedawno nawet nocowanie u Mi i Dużego bywało problemem, musiałam osobiście go usypiać, czasem rejterował już w piżamce - taka rozpacz bywała, że zabierałam go do domu. A tu proszę, bezproblemowo.

Otwiera to przed nami różne ciekawe opcje, można będzie sprzedać dzieci i wyjść gdzieś wieczorem :)..... Już się nie mogę doczekać :)

 

czwartek, 16 lutego 2017

Gadamy we trójkę ze Skorupiakiem i Piotrkiem o Wikingach.

- A wiesz mamo, Wikingowie to potomkowie królowej Wikipedii! - wymyślił Pyton.

Zakrztusiłam się z wrażenia, takie skojarzenie nigdy by mi nie przyszlo do głowy.

- No co, King to przecież król, a Wi - od Wikipedii, wszystko sie zgadza :)

 

Nie da sie ukryć, pasuje :)))

niedziela, 12 lutego 2017

Grzegorz przekroczył dziś kolejny etap wtajemniczenia w dorosłe życie.

Układaliśmy razem puzzla, ale nie wersję dziecięcą z małą ilością dużych kawałków, tylko odwrotine - dużo małych.

Co prawda to dużo to było tylko 500, ale i tak uważam, że zacnie jak na czterolatka. Dzielnie szukał, dopasowywał, kombinował - trybiki aż dymiły.

A mnie się przypomniał mój pierwszy puzzel, układany setki razy, tak, że znałam go na pamięć i większość kawałków mogłam wziąć w rękę i od razu położyć na miejscu. Też pięćsetka.

Wilczyca z dwoma szczeniakami na tle maków i jakiegoś innego zielska. Kawałki miała już mocno powycierane, czasem tylko ja wiedziałam, co tam jest - tak zużyty był od częstego układania. Kochałam go bardzo i ciężko było podjąć decyzję o wyrzuceniu - co z tego, że brakowało kawałka nosa, że nie dawało się rozpoznać rysunku... To byla moja wilczyca.

Dzisiaj jakoś do mnie wróciłą - moimo, że układaliśy zupełnie co innego, ale ten sam rozmiar przywołał  falę wspomnień. I ten entuzjazm Grzesia, który kładał do samego końca - tak jak ja kiedyś....

Będzie następny puzzlomaniak - po mamusi i babci.  :)

 

 

sobota, 11 lutego 2017

Tekst poranny:

- Dziewczyno, rusz się wreszcie pod ten prysznic. Wiem,  ze jest okropnie wcześnie i ci się wcale nie chce, mnie też się nie chce, a jednak wstałam...

 

I w tym momencie zdałam sobie sprawę, że mowię sama do siebie w dwóch osobach.

Rozdwojenie jaźni?

 

piątek, 03 lutego 2017

Scenka z metra porannego:

Młody człowiek w kapturze nasuniętym na czoło, w stanie wyraźnie lekko naprutym poleguje na siedzeniach.

Podchodzi dwóch panów z blachami na piersiach i uprzejmie proszą  o bilet.

 Młodzian uchylił jedno oko:

- Nie musicie sprawdzać tego biletu. Nie jest wam do niczego potrzebny. - poinformował panów konwersacyjnym tonem i ponownie zapadł w niebyt.

 

Pół wagonu w ryk, panowie kontrolery też parsknęli i poszli dalej...

czwartek, 02 lutego 2017

umieram na grypę.....

Tak naprawdę nie jest tragicznie, nie mam gorączki, ale czuję się jakby walec po mnie przejechał i mięśnie mnie bolą jak należy.

Największym problemem jest Grzechot.

Jest w najlepszej formie i chce koniecznie iść na spacer....

 

Gdyby nie szczepienie, byłoby dużo gorzej - tak jak w zeszłym roku.

wtorek, 31 stycznia 2017

Piotrek ma grypę. Grzesiek chyba nie, ale jakaś wirusówka jest.

I teraz widzę jak na dłoni efekt szczepienia na grypę.

W zeszłym roku nie zdążyłam zawlec rodziny - stale ktoś był chory, albo z obłędem w oku nadrabiałam zaległości z okresu choroby.

W rezultacie w styczniu złożyło całą naszą czwórkę na dwa tygodnie leżenia w łóżkach martwym bykiem - pies poszedł do rodziców,  tylko czasem ktoś się zwlekał podać reszcie lekarstwa i przygotować kolejne wiadra picia.Temperatura u większości pod 40 stopni.

W tym roku dopilnowałam prawie wszystkich - tylko Skorupiak nie dotarł.

Piotrek miał dwa dni temperatury nie przekraczającej 39 i tyle, nadal osłabiony, ale już bez gorączki. Widać, że mu się poprawia.

Grzesiek trochę kaszle  - powiększone migdałki, nieco kataru. Koniec.

 

Nikt mnie nie przekona, że szczepienia nic nie dają.

 

Edit: mnie też już bierze.... A w poniedziałek chciałam iść na przesłuchanie do chóru...

niedziela, 29 stycznia 2017

- Grzesiek, zgubiłeś mi klocek!!! - zabrzmiał wkurzony głos Piotrka.

- A wcale nie ja!!! - odwrzasnął oburzony oskarżeniem Minorek.

- Przecież ty się nim bawiłeś.... - trochę mniej pewny swego Piotrek walczył dalej.

- Ale to nie ja go zgubiłem, tylko koty! - stwierdził stanowczo Grzegorz.

 

Faktycznie, koty grają w hokeja wszystkim, mogły i klockami. W każdym razie świetnie nadają się do zrzucenia na nie winy, bo po pierwsze, nic im się nie udowodni, a po drugie - przecież nikt nie będzie krzyczał na te kochane, malutkie futrzaczki... :)

sobota, 28 stycznia 2017

Za długo było dobrze, chłopcy nie chorowali ponad miesiąc.

Już naprawiają ten błąd.

Piotrek przespał cały dzień, wieczorem miał prawie 39 stopni, Grzesiek kaszle jak wściekły. Gardła nieciekawe.

Jak to dobrze, że sami uznaliśmy wcześniej, że nie idziemy na sobotni bal, bo tak to by nas szlag trafił....

Odechciało mi sie pisać ostatnio.

To znaczy, czasem ciągnie do klawiatury, jak już politycy nasi ukochani palną jakąś spektakularną głupotę, ale ostatnio  polityka to taki kabaret, że musiałabym chyba nie wstawać od kompa. ASZ Dziennik wysiada normalnie.

No i nie chce mi sie opisywać każdej durnoty, bo za dużo tego, coś jakbym się przejadła słodyczami. Ile można?

A to wszystko byłoby zabawne, gdyby nie było prawdziwe, gdyby nie było operacją na żywym organizmie państwa, do tego prowadzoną przez bandę naćpanych operatorów piły tarczowej, którym się wydaje, że cały delikatny system tkanki państwowej da się riezać toporkiem pod widzimisię pewnego gnoma i będzie dobrze.

Nie będzie dobrze, koszty szaleństw obecnej ekipy będą płacić jeszcze nasze wnuki. Gnom odejdzie w niebyt, o jego akolitach świat też zapomni, a długi i rozwalona gospodarka, edukacja i wszystko inne będą sie z mozołem podnosić latami. Że o reputacji państwa nie wspomnę - San Escobar górą!

To niesamowite, jak w ciągu roku można zniweczyć ponad ćwierć wieku zbiorowego wysiłku...

I jeszcze być z tego dumnym.

Wrrrr.

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 86